FANDOM


Zabytek
nr w rej.
297
Miodowa
Muranów, Stare Miasto
Śródmieście
Miodowa
Ulica Miodowa
Okres powstania: XV wiek
Długość: 600 m
Zakres numerów: 1-26
Google MapsOpen Street Map

Ulica Miodowa – ulica położona na pograniczu Starego Miasta i Muranowa (wg standardu MSI) w dzielnicy Śródmieście, o długości niespełna 600 metrów. Ciągnie się od Krakowskiego Przedmieścia do placu Krasińskich, częściowo jest wyłączona z ruchu samochodów.

HistoriaEdytuj

Tak biegnąca ulica została wytyczona już w XV wieku i była drogą łącząca dwa trakty wychodzące z miasta: ulicę Długą oraz ulicę Senatorską. Początkowo nazywana była Przeczną, w XVI wieku Miodowniczą, później Kapucyńską oraz Miodową, w latach 1807-1813 nazywała się ulicą Napoleona. Była to pierwsza nazwa pamiątkowa nadana ulicy w Warszawie[1]. Ulica od XVII wieku zapełniała się rezydencjami magnatów oraz duchownych, rozwój do stanu bliskiego współczesnego przypadł na XVIII wiek.

3 listopada 1771 roku miało tu miejsce udane porwanie króla Stanisława A. Poniatowskiego, który podczas ucieczki szczęśliwie uciekł porywaczom. Inne wydarzenie miało miejsce 17 i 18 kwietnia 1794 roku, kiedy to mieszczanie warszawscy zaatakowali mieszczącą się w pałacu Morsztynów rosyjską ambasadę oraz ambasadora Josifa Igelströma.

W 1887 roku, po wyburzeniu tzw. pałacu Pod Gwiazdą, ulicę przebito od Senatorskiej do Krakowskiego Przedmieścia – tymczasowo ten odcinek nosił nazwę Nowomiodowa. W latach 1908-1947 ulicą kursował tramwaj elektryczny. Większość zabudowy została zrównana z ziemią podczas II wojny światowej, większość zabytkowych obiektów odbudowano w latach 40. i 50. XX wieku. W latach 1946-1973 ulicą kursowały trolejbusy. Eksperci proponują też, aby w przyszłości wzdłuż ul. Miodowej wybudować linię tramwajową, stanowiąca fragment trasy wzdłuż Traktu Królewskiego.

W 2017 ulica zostanie przebudowana (na odc. Senatorskapl. Krasińskich), zyska nawierzchnię z bloczków granitowych znaną z Krakowskiego Przedmieścia. Na chodniku pojawią się płyty granitowe[2].

NazwaEdytuj

Nazwa ulicy wiąże się z miodem i może być wiązana z toruńskimi piernikarzami, którzy mieszkali tutaj w XVI wieku. Także przy tej ulicy w 1851 swoją produkcję rozpoczął pod nr 14 Karol Wedel, założyciel fabryki czekolady "Wedel".

PrzebiegEdytuj

Miodowa (pasy rowerowe)

Ulica Miodowa (rejon ul. Kapucyńskiej) – pasy dla rowerów

Ulica swój bieg rozpoczyna od skrzyżowania z Krakowskim Przedmieściem, po czym kieruje się na północny-zachód przecinając kolejno Kozią, Senatorską, przechodzi nad tunelem trasy W-Z, dalej krzyżuje się z Kapucyńską, Kapitulną i Schillera, by zakończyć się na skrzyżowaniu z Długą i placu Krasińskich. Odcinek między Krakowskim Przedmieściem a Senatorską jest zamknięty dla ruchu samochodów prywatnych.

We wrześniu 2014 roku na całej długości ulicy wytyczone zostały pasy dla rowerów.

ZabudowaniaEdytuj

Miodowa ( nr 10)

Pałac Morsztynów (nr 10)

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny (Miodowa)

Cerkiew Grekokatolicka Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny (nr 16)

Obiektami, które znajdują się przy ul. Miodowej są:

Spośród nieistniejących zabudowań ul. Miodowej należy wymienić:

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Handke Kwiryna, Dzieje Warszawy nazwami pisane, Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, ISBN 978-83-62189-08-3, s. 54
  2. Ulica Miodowa jak Trakt Królewski. Ruszył remont ZDM, dostęp: 25 września 2017

Linki zewnętrzneEdytuj