FANDOM


Disambig
Ten artykuł dotyczy trasy szybkiego ruchu. Zobacz też: Zespół przystankowy Trasa Łazienkowska.
Trasa Łazienkowska, buspas)

Aleja Stanów Zjednoczonych przy Saskiej – widoczny buspas

Trasa Lazienkowska 2

Aleja Armii Ludowej przy placu Na Rozdrożu

Trasa Lazienkowska

Aleja Armii Ludowej przy Torwarze

Marszałkowska (przystanek)

Aleja Armii Ludowej przy Marszałkowskiej

GUS

Trasa Łazienkowska i przystanek GUS

Trasa1

Widok z Placu Na Rozdrożu w stronę Wisły

Trasa Łazienkowska (w skrócie: Trasa "Ł") – droga główna ruchu przyspieszonego położona na obrzeżach Śródmieścia i centralnej Pragi, licząca ok. 8,1 kilometra długości. Składa się z odcinków biegnących na poziomie gruntu, odcinków w wykopie, 2 wiaduktów i mostu. Łączy Aleje Jerozolimskie na Ochocie z rondem Wiatraczna na Grochowie, przecinając Ujazdów, Solec i Saską Kępę. W jej ciągu wyróżnić można ulice Sokołowskiego, Kopińską, Wawelską, aleję Armii Ludowej, most Łazienkowski i aleję Stanów Zjednoczonych.

Trasa Łazienkowska jest jednym z najważniejszych warszawskich ciągów komunikacyjnych położonych na osi wschód-zachód. Do czasu otwarcia Południowej Obwodnicy Warszawy stanowiła część drogi krajowej nr 2. Trasa ma dwie jezdnie po trzy pasy ruchu w każdą stronę. Na odcinku GrójeckaKinowa przebiega nią buspas.

PrzebiegEdytuj

Trasa rozpoczyna się skrzyżowaniem z Alejami Jerozolimskimi, w pobliżu Dworca Zachodniego. Stąd jako ulica Sokołowskiego biegnie na południowy wschód, krzyżując się z ulicami Szczęśliwicką i Białobrzeską. Dalej, jako ulica Kopińska, dochodzi do Grójeckiej, po czym skręca na wschód i przechodzi w ulicę Wawelską. Krzyżuje się z ulicami Pasteura, Glogera, Skłodowskiej-Curie i Pługa, a następnie tworzy rondo z ulicami Raszyńską i Krzyckiego. Dalej Trasa biegnie północnym skrajem Pola Mokotowskiego. Krzyżuje się z ulicami Ondraszka, Krzywickiego i Czubatki, a następnie przechodzi pod aleją Niepodległości tworząc z nią dwupoziomowy węzeł. Dalsza część Trasy Łazienkowskiej to już aleja Armii Ludowej. Tworzy ona kolejny dwupoziomowy węzeł, z rondem Jazdy Polskiej. Przed węzłem w Trasę wpada ulica Podoskich, a za nim ulice Mokotowska i Polna. Następnie Trasa przechodzi pod ulicą Marszałkowską (nie krzyżując się z nią) i pod placem Na Rozdrożu, skąd jadąc od strony Pragi można zjechać w Aleje Ujazdowskie, aleję Szucha i na ulicę Koszykową. Dalszy ciąg Trasy wiedzie wiaduktem nad rondem Sedlaczka (nie ma możliwości zjazdu) i nad Wisłostradą, z którą tworzy wielopoziomowy węzeł. Następnie Trasa Łazienkowska przeprawia się mostem Łazienkowskim przez Wisłę i dalej, jako aleja Stanów Zjednoczonych, przechodzi nad ulicami Wąchocką i Paryską, nie krzyżując się z nimi. Dalej przechodzi pod wiaduktem ulicy Saskiej tworząc z nią węzeł i krzyżuje się z Międzynarodową. Mija Jezioro Gocławskie i tworzy węzeł z Ostrobramską i Kinową. Krzyżuje się z Międzyborską, Grenadierów, Stocką i Garibaldiego. Kończy swój bieg na rondzie Wiatraczna.

HistoriaEdytuj

Aleja Armii Ludowej (1973-1974)

Budowa trasy, widok od strony mostu Łazienkowskiego (1973-1974)

Aleja Armii Ludowej (1975-1985)

Aleja Armii Ludowej, rejon placu Na Rozdrożu (1975-1985)

Pierwsze plany budowy arterii szybkiego ruchu w miejscu dzisiejszej Trasy Łazienkowskiej powstały pod koniec dwudziestolecia międzywojennego. Trasa ta, nazwana Aleją Marszałka Józefa Piłsudskiego, miała połączyć Rakowiec przez Pole Mokotowskie z placem Wolności (dzisiejszy plac Na Rozdrożu), a dalej przez most z aleją Stanów Zjednoczonych, która miała zostać przebudowana. Projektowanie arterii przerwał wybuch wojny.

Po wojnie, zaraz po wybudowaniu trasy mostu Gdańskiego, podjęto intensywne działania zmierzające do wybudowania kolejnych mostów. W latach 1959-1961 powstały wstępne projekty nowych tras mostowych – Świętokrzyskiej i Łazienkowskiej. Zakładano wtedy budowę mostów wiszących z liniami kolei miejskiej oraz bezkolizyjne trzypoziomowe węzły. W 1963 roku zrezygnowano z budowy Trasy Świętokrzyskiej na rzecz Trasy Łazienkowskiej. W 1964 roku okrojono projekt, rezygnując z mostu wiszącego, torów dla kolejki miejskiej i trzypoziomowych skrzyżowań. W 1966 roku powstał projekt techniczny Trasy w dwóch wariantach – jeden z linią tramwajową, a drugi, ostatecznie zatwierdzony, bez niej.

W 1968 roku rozpoczęto prace nad budową Trasy. Jednak już rok później zostały one wstrzymane aż do lata 1971 roku. 1 lipca tegoż roku rozpoczęły się prace budowlane. Dyrekcja Budowy Trasy Mostowej – Łazienkowskiej postawiła przy placu Na Rozdrożu pawilon, w którym umieszczono 8-metrową makietę budowanej arterii oraz skrzynkę na uwagi warszawiaków odnośnie Trasy.

Już pod koniec roku 1971 przy budowie Trasy Łazienkowskiej pracowało 15 przedsiębiorstw. Roboty trwały jednocześnie na całym odcinku od Waryńskiego do Saskiej. Do budowy Trasy konieczne było m.in. przebudowanie instalacji podziemnych, rozbiórka części budynków kolidujących z jej przebiegiem (wyburzono przy tym cenny budynek kasyna z czasów carskich przy placu Na Rozdrożu), wykupienie działek, przesadzenie części drzew, roboty ziemne, prace archeologiczne i minerskie (wysadzenie fundamentów Szpitala Ujazdowskiego).

Po niespełna 3 latach budowy, 22 lipca 1974 roku, Trasę oddano do użytku. Budowa trasy była ważna z punktu widzenia układu komunikacyjnego Warszawy, ale także była sztandarową inwestycją wykorzystywaną przez propagandę władz PRL. Autorami projektu trasy byli Józef Lemański, Krzysztof Łubieński i Wiesław Rososiński. Na trasie pojawiły się także pierwsze w Warszawie wiaty przystankowe typu "Ł" ("Łazienkowska"), czyli stalowoszare wiaty z obszernym, pełnym zadaszeniem. Wkrótce rozpowszechniły się po całym mieście.[1]

Pierwotnie wszystkie węzły Trasy Łazienkowskiej miały być dwupoziomowe, ostatecznie jednak w rejonie Ochoty i Grochowa wybudowano tradycyjne skrzyżowania. W dniu otwarcia trasa sięgała tylko do ulicy Raszyńskiej, w kierunku Alej Jerozolimskich przebito ją dopiero w 1988 roku.

22 września 2009 na odcinku Trasy od Grójeckiej do Kinowej wydzielono pas tylko dla autobusów, tzw. buspas. W związku z jego wytyczeniem zwiększyła się kursująca trasą liczba autobusów, jednocześnie jednak zwiększyły się korki, co spotkało się z ogromną dezaprobatą kierowców. Mimo ich nalegań o likwidację buspasa nie zrobiono tego, jednak 16 listopada dopuszczono do ruchu na nim taksówki.

Stan obecnyEdytuj

Trasa Lazienkowska 3

Zniszczony wiadukt zjazdowy węzła z Wisłostradą

Trasa Łazienkowska budowana była według norm obowiązujących w latach 70. Natężenie ruchu, planowane w tym okresie na 5 000 pojazdów na godzinę dziś przekracza 7 tysięcy na całej trasie, a na samym moście Łazienkowskim wynosi niespełna 11 tysięcy. Na początku XXI wieku przeprowadzono wymianę nawierzchni na całej długości Trasy, a przeprowadzone ekspertyzy wykazały konieczność zburzenia i wybudowania od nowa estakad i ślimaków w wielopoziomowych węzłach. Wszystkie wiadukty tymczasowo podparto stalowymi konstrukcjami, a od 2005 roku trwają odbudowy kolejnych łącznic. Kolejnych dziewięć zostanie przebudowanych w 2013 roku – prace rozpoczęły się 29 czerwca od estakad biegnących z Wisłostrady na Most Łazienkowski w kierunku Pragi Południe, zaś w ciągu kolejnych tygodni prace prowadzono już na pięciu wiaduktach. Ostatnia estakada została oddana do użytku 30 grudnia 2014 roku.

Według badań, generalnego remontu wymaga już cały odcinek Trasy Łazienkowskiej od ronda Sedlaczka do ulicy Paryskiej, jednak Zarząd Dróg Miejskich nie planuje żadnych prac w tym zakresie w najbliższym czasie. Wiadukty w niektórych miejscach są już podpierane przez masywne kratownice.

Plany na przyszłośćEdytuj

TŁ w korku

Zakorkowana Trasa Łazienkowska

Od 1995 roku pojawiają się plany "schowania" odcinków Trasy Łazienkowskiej w tunelu. Z pierwszą propozycją wystąpił architekt urbanista prof. Andrzej Kiciński. W roku 2000, podczas prac nad projektem zagospodarowania okolic placu Na Rozdrożu, zgłoszono konieczność przykrycia Trasy, co poskutkowałoby połączeniem parków Ujazdowskiego i Łazienkowskiego. Odtworzyłoby to historyczną ciągłość obu założeń parkowych. Sam plac Na Rozdrożu miał powrócić do pierwotnego kształtu, wkomponowanego w gwiaździsty układ ulic Osi Stanisławowskiej. W 2001 roku przykrycie Trasy Łazienkowskiej wpisano w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zmiana ekipy rządzącej miastem spowodowała odejście od tego projektu, w 2005 roku został on jednak ponownie wzięty pod uwagę i wpisany w roku Strategię rozwoju miasta stołecznego Warszawy.

W 2006 roku hiszpańska firma Apia XXI opracowała własną koncepcję modernizacji Trasy Łazienkowskiej. Zaproponowała częściowe przykrycie Trasy Łazienkowskiej na odcinku od ronda Jazdy Polskiej do ulicy Marszałkowskiej i budowę nad nią jednopasmowej dwukierunkowej jezdni przeznaczonej wyłącznie dla autobusów. Zaplanowano także przywrócenie gwiaździstego układu ulic i dopełnienie zabudowy na placu Na Rozdrożu. Trasa miałaby zostać przykryta również na odcinku na wschód od placu, co umożliwiłoby połączenie znajdujących się tam parków. Odcinki położone na wiaduktach miałyby zostać wyposażone w ekrany akustyczne. Projektowano wzmocnić i poszerzyć Most Łazienkowski, wyposażając go w szerokie ciągi pieszo-rowerowe.

W maju 2008 roku architekt Wojciech Kuczura przedstawił koncepcję przykrycia Trasy w pobliżu Łazienek i umieszczenia na uzyskanym w ten sposób terenie budynku Muzeum Historii Polski, który w 2009 roku przyjęto, a 6 kwietnia 2009 rozpisano przetarg na projekt, który rozstrzygnięto 6 grudnia 2009 roku – wybrano realizację pracowni Paczowski et Fritsch Architectes, nie wiadomo jednak, kiedy budynek powstanie.

W planach jest także sukcesywne przedłużanie Trasy Łazienkowskiej przez Grochów i Olszynkę. Początkowo Trasa zostanie poprowadzona tunelem lub estakadami nad rondem Wiatraczna, następnie śladem ulicy Wiatracznej i tzw. Nowo-Wiatracznej wiaduktem nad torami kolejowymi do ulicy Zabranieckiej. Biegnąc dalej wzdłuż Zabranieckie i torów kolejowych (połączy się z ulicą Szwedzką. Całość zostanie wykonana w ramach budowy tzw. obwodnicy śródmiejskiej.

NazwaEdytuj

Nazwa pochodzi od Łazienek Królewskich – parku i zespołu pałacowego położonego na terenie Ujazdowa, w sąsiedztwie Trasy.

OtoczenieEdytuj

KomunikacjaEdytuj

2511-502

Autobus linii 502 na Trasie "Ł" przy Marszałkowskiej

W pierwotnych planach z Trasy Łazienkowskiej miała korzystać komunikacja szynowa (SKM lub tramwaje), jednak ze względów oszczędnościowych zrezygnowano z jej wprowadzenia nie pozostawiając nawet rezerwy pod torowisko. Dziś Trasą Łazienkowską kursują autobusy miejskich i prywatnych linii, a ze względu na charakter arterii (obwodnica śródmiejska) nie planuje się wskrzeszenia pomysłu komunikacji szynowej w tym miejscu.

23 lipca 1974 roku na Trasę po raz pierwszy wyjechały autobusy. Z sąsiedniego mostu Poniatowskiego przeniesiono tu linie:

Specjalnie do obsługi nowej trasy uruchomiono trzy linie:

Obecnie Trasą Łazienkowską kursują linie:

W odległości 0,3 km od Trasy (odcinek GrójeckaMarszałkowska) przebiega linia tramwajowa (wzdłuż Filtrowej i Ulica NowowiejskaNowowiejskiej). W pobliżu Trasy znajduje się stacja I linii metra Politechnika, w przyszłości Trasę przetnie też II linia (stacja Rondo Wiatraczna). W odległości ok. 1 km od Trasy, równolegle do niej, ma też przebiegać III linia podziemnej kolejki.

22 września 2009 na Trasie Łazienkowskiej otwarto tzw. buspas, czyli wydzielony pas tylko dla autobusów. W związku z tym, od 1 października 2009 na Trasie pojawiły się dwie nowe linie: 382 i 415. Obecnie buspas obowiązuje przez cały tydzień i nie mogą na niego wjeżdżać taksówki, ma się to jednak zmienić[2]. Ratusz zastanawia się nad ograniczeniem funkcjonowania buspasa do godzin szczytu i wpuszczeniem na niego taksówek.

Wzdłuż Trasy Łazienkowskiej, między rondem Jazdy Polskiej a Plac Na Rozdrożuplacem Na Rozdrożu oraz między Wisłostradą a Jeziorem Gocławskim, biegnie ścieżka rowerowa. Według Strategii Zrównoważonego Rozwoju Systemu Transportowego Warszawy na lata 2007-2015 do 2015 roku ścieżki mają objąć całą Trasę za wyjątkiem odcinka od ronda Sedlaczka do Wisłostrady.

CiekawostkiEdytuj

Trasa w liczbachEdytuj

  • 8,1 km długości
  • 4 tunele drogowe
  • 2 wiadukty
  • 7 wielopoziomowych węzłów
  • 8 kładek dla pieszych
  • 6 przejść podziemnych
  • 18 zespołów przystankowych
  • ok. 130 tys. przejeżdżających pojazdów na dobę

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Newsletter Zarządu Transportu Miejskiego, str. 5, nr 24/2010
  2. TVN Warszawa "Urzędnicy chcą wpuścić taksówki na nowy buspas"

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

W sieci Wikii

Losuj Wikię