FANDOM


Zabytek.png
nr w rej.
614
Kościół Stygmatów św. Franciszka Serafickiego (Franciszkanów).JPG

Kościół widziany od strony Freta

Kościół pw. Stygmatów św. Franciszka Serafickiego (czyli z Asyżu) - należący do zakonu Franciszkanów kościół wraz z sąsiednim klasztorem położony przy ulicy Zakroczymskiej 1 na rogu z Franciszkańską (która wzięła swoją nazwę od kościoła i klasztoru) na Nowym Mieście.

HistoriaEdytuj

Przybycie zakonu do WarszawyEdytuj

Zakon Franciszkanów do Warszawy sprowadził Władysław IV Waza około 1646 roku. Początkowo dostali grunty przy ulicy Przyrynek u zbiegu z Wójtowską, jednak zamienili je na te przy Zakroczymskiej. Ich pierwszy kościół powstał w tym miejscu w 1646 roku i był drewniany – został zniszczony podczas potopu szwedzkiego.

Powstanie murowanej świątyniEdytuj

Zaraz po zakończeniu wojny wystawiono najpierw drewniany kościół, dookoła którego zaczęto wznosić murowane mury nowego kościoła. Stary, drewniany kościół rozebrano dopiero po przykryciu nowego kościoła kopułą. Na posadzce widać ślad zarysu tego drugiego drewnianego kościoła. Budowa murowanej świątyni według projektu Jana Chrzciciela Ceroniego trwała jednak jeszcze do XVIII wieku (zakończona w 1733 roku), wtedy powstała fasada kościoła. Po śmierci Ceroniego budową kierował Jakub Fontana. W latach 1746-1749 według projektu Antonia Solariego dobudowano od zachodu kaplicę Św. Trójcy, a w roku 1788 Józef Boretti dokonał przebudowy fasady: odcinkowy przyczółek w kondygnacji dolnej, i odpowiadający mu półkolisty w górnej zastąpiono prostymi gzymsami, wieżom dodano attyki nad górnym belkowaniem, a poprzednie niskie hełmy zmieniono na obecne, w kształcie obelisków.

XIX i XX wiekEdytuj

Relikwie św. Witalisa w kościele św. Franiszka Serafickiego.JPG

Relikwie św. Witalisa

W 1864, kiedy zlikwidowano w Warszawie wszystkie męskie zakony, klasztor przejęty został przez wojsko jako szkoła wojskowa, a kościół przekształcony w kościół garnizonowy, wtedy pojawiły się w kościele organy, wtedy też pojawiły się w kościele szczątki św. Witalisa – rzymskiego rycerza walczącego za wiarę w IV wieku. Zostały podarowane przez papieża Benedykta XIV.

Franciszkanie odzyskali kościół po I wojnie światowej. Kościół został zbombardowany podczas II wojny światowej, ale nie spalony, ocalały ściany boczne i ołtarz św. Antoniego, częściowo zniszczona ambona została odtworzona z resztek wydobytych z gruzu. Ocalało wiele elementów barokowego wyposażenia, oprócz ambony także boczne ołtarze, epitafia, organy, konfesjonały epitafia oraz obrazy z XVII i XIX wieku.

WyglądEdytuj

Kościół św. Franciszka Serafickiego.JPG

Widok kościoła od strony ul. Franciszkańskiej

Poza nawą główną kościół ma transept, dwie pary bocznych kaplic i zamknięte półkoliście prezbiterium.

WnętrzeEdytuj

Wnętrze kościoła pochodzi jeszcze sprzed potopu szwedzkiego, szczęśliwie przetrwało zawieruchę wojenną potopu szwedzkiego, a także II wojnę światową.

Wnętrze jest barokowe, sklepienie kolebkowe z lunetami oparte na gurtach. W głównej nawie na posadzce znajdują się cztery daty: 966, 1209 (założenie klasztoru Franciszkanów), 1646 (przybycie Franciszkanów do Warszawy) i 1966. Ołtarz główny wykonany w 1724 przez warsztat Bartłomieja Bernatowicza, został odtworzony w latach 1973-1983 według projektów Stanisława Marzyńskiego z wykorzystaniem części kolumn dawnego ołtarza. W polu środkowym znajduje się kopia XVII-wiecznego obrazu Stygmatyzacja św. Franciszka Matthiasa Kargena, którego oryginał znajduje się w Muzeum Narodowym.

W prawej nawie, w ołtarzu św. Antoniego z początku XVIII wieku, znajduje się XVII-wieczny obraz św. Antoniego i cud z klękającym osłem Matthiasa Kargena, który przetrwał potop szwedzki. Obraz jest autentyczny, każdego 13 czerwca, w dzień św. Antoniego, odbywają się do niego pielgrzymki. Pozostałe ołtarze to ołtarz Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny z końca XVII wieku. Kościół zdobi też przywieziony po II wojnie światowej z kościoła w Lubiążu obraz Chrystus w Ogrójcu Michaela Willmanna.

W lewej nawie na końcu znajduje się ołtarz Krzyża Świętego wraz z obrazem z rzeźbą krucyfiksu. W pobliżu szczątków św. Witalisa znajdują się XIX-wieczne meble żelazne, obok jest krata z XVIII wieku, warte uwagi są też konfesjonały firmy snycerskiej Bogaczyk, który miał warsztat na Senatorskiej. Każdy z tych konfesjonałów jest inny, wszystkie przetrwały pod gruzami kościoła II wojnę światową.

W kościele znajduje się także pięć epitafiów: późnobarokowe epitafium chorążego ziemi warszawskiej Konstantego Franciszka Mokronowskiego, późnobarokowe epitafium kasztelana ciechanowskiego Władysława Grzegorzewskiego oraz trojga innych osób. Obok kościoła znajduje się jednopiętrowy, barokowy gmach klasztoru Franciszkanów, wybudowany w latach 1713-1732 przez Józefa i Jakuba Fontanów. Budynek częściowo ucierpiał podczas powstania warszawskiego.

Linki zewnętrzneEdytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

W sieci Wikii

Losuj Wikię