FANDOM


Dominik Merlini (właśc. Domenico Merlini, ur. 22 lutego 1730 w Castello, zm. 20 lutego 1797 w Warszawie) – włoski architekt działający w Polsce, działał początkowo pod okiem Jakuba Fontany, potem samodzielnie, współpracował z Janem Chrystianem Kamsetzerem. Pozostawił po sobie około pięćdziesiąt dzieł.

Dominik Merlini przybył do Polski mając 20 lat, zatrzymał się u spokrewnionej z jego familią rodziną Fontanów, do której należeli także Józef i Jakub Fontana. Merlini pobierał nauki u swojego krewnego-architekta, Jakuba Fontany, był architektem królewskim, a po śmierci Fontany w 1773 roku objął urząd naczelnego architekta Rzeczypospolitej. Wcześniej, bo w 1768 roku został nobilitowany. Jego głównym zadaniem była opieka nad zabytkami i budynkami już istniejącymi, a w razie potrzeby ich przebudowa i rozbudowa do ówczesnych potrzeb. Początkowo tworzył w stylu późnego baroku, a za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego przerzucił się na klasycyzm. Do jego "wynalazków" należał portyk kolumnowy, poprzedzający wejście główne, które jest wgłębione w stosunku do ściany frontowej budynku. Chętnie też wieńczył fasady kamiennymi balustradami oraz wspornikami. Został pochowany w katakumbach na Cmentarzu Powązkowskim.

Najsłynniejszym jego warszawskim dziełem jest przebudowa pałacu na Wodzie oraz budowa szeregu nowych budynków w Łazienkach Królewskich. Spośród jego dzieł poza Warszawą należy wymienić Bramę Grodzką w Lublinie, ratusz w Piotrkowie Trybunalskim, pałac w Jabłonnie oraz restaurację zamku wawelskiego w Krakowie.

Realizacje Dominika Merliniego w Warszawie:

Jedna z ulic na Mokotowie nosi imię Dominika Merliniego.

GaleriaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj